Flettingar í dag: 25
Gestir í dag: 13
Flettingar í gær: 61
Gestir í gær: 24
Samtals flettingar: 216101
Samtals gestir: 51045
Tölur uppfærðar: 26.3.2017 12:57:18

Húsavík á árum áður

Nafn:

Húsavík

Farsími:

865-8698

Afmælisdagur:

1.janúar 870

Heimilisfang:

Húsavík

Staðsetning:

Ísland

Heimasími:

482-4262

Um:

Myndir og myndbönd fyrir alla sem hafa áhuga á sögu Húsavíkur

24.03.2017 13:13

Ljósmynda VIDEO

ÝMSAR GAMLAR

 

ELLA-SIGTRYGGS HAFÞÓR HREIÐARS OFL.

 

RÍKARÐUR-RÍKARÐSSON

 

RÍKARÐUR RÍKARÐSSON

 

GUNNAR-BÍLSTJÓRI OG HERMÍNA

 

 

 

 

 

19.03.2017 11:07

Hér koma nokkur myndbönd til viðbótar, njótið vel og hafið það sem allra best.

Anna Karls og félagar

 

Anna-Karls

 

Anna-Karls

 

Húsvískir-stuðboltar

 

18.03.2017 11:56

http://www.youtube.com/watch?v=tlWbdxpGpzw   No. 1


http://www.youtube.com/watch?v=ASj1oiqzocA&t=16s  No. 2

 

http://www.youtube.com/watch?v=AvfLN_VUqFc&t=23s  No. 3

 

 

Smá tilraunir í gangi, ef þið ýtið á hlekkina hér fyrir ofan ætti að birtast ykkur lítil video sem Halldór sonur Dadda bakara setti saman úr myndum frá Þorgrími Aðalgeirs.  Vona að þetta skili sér.

27.01.2013 20:08

Saga frá Kalla Mannsa.

Karl Emil Gunnarsson

Ég sé að Jóhannes Sigurjóns hefur rifjað upp sitt gamla (og eina og sanna) nafn James McCool. Nafngift þessi á sér auðvitað sögu eins og flest annað og er hún í fáum orðum þessi að svo miklu leyti sem hún er þekkt:

Í Mekka kvikmyndanna, Húsavíkurbíói, var á sokkabandsárum okkar félaga sýnd stórmyndin „Utah-virkið“. Hún var um eilífa baráttu góðs og ills, það er að segja hvítra manna og rauðskinna. Hún var gerð á þeim árum þegar „pólitísk rétthugsun“ var enn ekki orðin til og því fullkomlega réttmætt að líta á alla indíána sem illþýði og raunar hverja þá manneskju sem ekki var fölbleik í framan og játaði lútersk-evangelíska trú. Ein helsta hetja þessarar mögnuðu bíómyndar var „káboj“ sem nefndist James McCool og sá var nú ekki að tvínóna við hlutina þegar kom að því að lumbra á hinum skinnrauða skálkalýð. Þótti okkur félögum (Jóhannesi, Sigga í Ásgarði, Jóhanni Gísla, Kela Kára og Örlygi) mikið til kappans koma og gilti einu þótt myndin væri ein hæpnasta pródúksjón sem sést hefur í Húsavíkurbíói og er þá langt til jafnað. Til dæmis misstu tveggja mannhæða grettistök staðfestuna og færðust til þegar hinn mikli McCool hallaði sér upp að þeim. Smellnasta tilsvarið í myndinni hefur einnig orðið ódauðlegt í húsvískri kvikmyndasögu. Græningi nokkur, skjálfandi á beinunum, spyr McCool rétt áður en rauðskinnarnir leggja til atlögu: „Are you going to give them hell, sir?“ James McCool glottir út í annað og segir pollrólegur: „Do you think I'm going to give them tea, or what?“

Af einhverjum ástæðum, mér gleymdum, gáfum við félagar Jóhannesi þetta ágæta nafn og gegndi hann því svo vel að þegar hann gaf út tímamótaljóðabók sína „Æpt varlega!“ árið 1978 var höfundurinn sagður Jóhannes Sigurjónsson alias James McCool. Ég á eintak sem höfundur hefur áritað og þar stendur. „Til Karls, míns beste kamerat „Drink to me only“ your captain Johannes or JamesMcCool“ (stafsetning og greinarmerkjasetning svona, enda allar líkur á að Díonýsos hafi verið með í för þegar þetta var skrifað).

Eins og allir ábyrgir sagnfræðingar slæ ég auðvitað þennan sjálfsagða varnagla: „Hvatki er missagt er í fræðum þessum, þá er skylt að hafa það heldur er sannara reynist.“

28.12.2012 21:22

Skemmtisaga frá Arnari Björns.

Ég hef einhvern alltaf veginn verið umvafinn konum. Þær mægður Bína og Magga í Róm voru útverðirnir neðst á Reykjaheiðarveginum, svo var Bogga til halds og trausts í Vilpu, Rúna var til staðar í Kvíabekk og Gína í Skógargerði og Balda í Tungu báru ábyrgð á því að enginn óboðinn kæmi niður Reykjaheiðina. Ekki má gleyma Önnu á Fossi, hún sá til þess að vopnfimir menn kæmust ekki yfir Búðarána. Mér fannst ég rosalega öruggur. Ég veit það núna að ég var 5 ára þegar þegar tilfinningasveiflur í annars dagfarsprúðri móður minni nánast báru hana ofurliði. Ég man þetta alveg ótrúlega vel. Ég hafði verið úti í garði að moka snjó en matmálstímarnir á þessum árum voru heilagir. Án efa var soðinn ýsa í pottinum, kartöflur og smjör í 15. skiptið í þeim mánuði. Ég var búinn að narta í ýsuna og lá á eldhúsgólfinu þegar ég heyri móður mína reka upp hljóð og Jesúsa sig og í minningunni skynja ég að eitthvað er að. Ég leit spurnaraugum á hana og með tárin í augunum sagði hún mér að John F Kennedy væri látinn. Ég fimm ára pjakkurinn gat auðvitað ekki áttað mig á þessum John í útlöndum sem var dauður. En þegar ég hugsa um þetta andartak í eldhúsinu á Torginu (og í Dallas) átta ég mig á því að móðir mín, eins og aðrar konur var lúmskt skotin í þessum John. Hafði hún þó hvorki farið til Bandaríkjanna né til annars útlands og vissi naumast hvar Dallas var. Það var ekki fyrr en mörgum árum seinna að hún kynntist Dallas af eigin raun í samnefndum sjónvarpsþætti og það án þess að kaupa sér flugmiða. Ekki veit ég hvort það var sama dag eða einhverjum árum seinna, en víst er að ekki var ég hár í loftinu. Það er bankað laust á dyrnar á Reykjaheiðarvegi 6 og ég fer til dyra. Er þá ekki komin Anna á Fossi og spyr eftir móður minni. Anna á Fossi sá heimilinu nefnilega fyrir eggjum og átti í gríðarlegri samkeppni við Helga í Skógargerði (Eins gott að þau voru ekki í eiturlyfjabransanum). Ég er ekki á því að þau hafi staðið í verðstríði, held reyndar að hið hryllilega nafn, SAMRÁÐ, hafi jafnvel byrjað í eggjabúskapnum á Torginu á þessum árum. Eggin kostuðu nefnilega mjög svipað hjá þeim báðum. Helgi í Skógargerði bankaði oftast uppá vel fyrir hádegi, kannski til að vera á undan Önnu? En móðir mín var í traustum viðskiptum hjá báðum enda mikið bakað. Þá var aðeins hægt að kaupa franskbrauð, rúgbrauð og normalbrauð í bakaríinu. Ég man eftir því að einhvern tímann sagðist Helgi vera á leiðinni niður í fiskbúð og mátti ekki vera að því að þiggja kaffi. Klukkan var þá ekki orðin 10. Gína ætlaði örugglega að vera með ýsu í hádeginu. Helgi var nú ekki mikið að æsa sig, samþykkti að kíkja inn í smástund og þáði kaffi , tók í nefið og reif nokkrum sinnum upp rauða vasaklútinn sem í minningunni var svo stór að ég hélt að hann ætlaði aldrei að klára að rífa hann úr brotinu. Helgi sat lengi og ég fór að velta því fyrir mér hvort Gína ætlaði að vera með ýsuna í kvöldmatinn eða bara í hádeginu daginn eftir. Svona var þessi stóíska ró á Torginu, áhyggjulaust líf og ýsa í hádeginu. En svo komu höggin, fólk tók upp á því deyja. Oftast fór þetta framhjá manni enda var það oftast viðkvæðið hjá móður minni þegar maður spurði hvers vegna væri flaggað „þetta var bara gamall maður (eða kona)“ og þá náði það ekki lengra. En þau heiðurshjón Máni og Balda í Tungu spásseruðu alltaf prúðbúin niður Reykjaheiðarveginn þegar fáninn var hengdur í stöngina. Þau skiluðu sér nefnilega alltaf í Kirkjuna. Mér er til efs að nokkur maður hafi verið borinn til grafar öðruvísi en að þau Máni og Balda hafi mætt til leiks að hlusta á Laufeyju á Völlum syngja og prestinn fara með Guðsorðið. Þegar ég komst til nokkurs þroska og var að tengja loftnetið á þakinu á Reykjaheiðarveig 6 á laugardegi um hálf tvö á laugardegi til að hlusta á fótboltann á BBC, og sá Mána og Böldu rölta framhjá, áttaði ég mig strax að einhver hefði dáið vikunni á undan. Ég hélt bara áfram að tengja loftnetið á meðan þau héldu niður ómalbikaðan Reykjaheiðarveginn og vonaðist eftir hagstæðum úrslitum hjá mínum mönnum.

 

 

25.12.2012 13:04

Jólaminningar Hörður Jónasson Árholti

Gleði fyrir jól !

Ég var vanur að segja þessa setningu í gamla daga, því aðdragandi jóla var spennandi fyrir okkur krakkana. Einmitt á þessum tíma árs koma upp minningar úr bernskunni og það sem gerði allt svo skemmtilegt. Jólatilhlökkunin byrjaði fyrst fyrir 15. október en þá hófst rjúpnaveiðitímabil hið forna, spenningur hvort ekki yrði mánaðarfrí í skólanum svo maður kæmist með í rjúpnaveiði. Menn öfluðu frétta hjá gangnamönnum hvar helst hefði sést til rjúpna, veðurskeytin tekin og skroppið til Togga frænda Mara í Vetrarbraut og spáð í hvert skyldi halda næsta dag, ekki brást Toggi en hann var veiðimaður og mikið náttúrubarn. Matta bauð upp á steiktbrauð og kaffi. Oft var mánaðarfrí 15. október í skólanum enda veiðimenn þar eins t.d. minn kæri, Ingimundur Jónsson. Sem barn fylgdist maður með bílunum koma ofan af Reykjaheiði seinnipart dags og svo skaust maður um bæinn til að heyra í mönnum og fá tölur.

Þegar nær dró jólum var spennandi að fara og skoða í búðarglugga og labba nokkra hringi inni í búðunum. byrjað í Hrunabúð en þar var Benni Helga búinn að setja upp sælgætisborð sem var svo freistandi að lá við yfirliði. Eplalyktin í Hrunabúð var dásamleg og sló fyrir vit þó maður væri langt út á götu. Svo var komið að því að fara lengra norður í bæinn, enginn missti af ilmvatnslyktinni í Perlunni, svo voru bækur hjá Valda Hólm, gamlar og nýjar. Þá var litið á bíóauglýsingu í Húsavíkurbíó fyrir næsta sunnudag. Verslunin Þingey var líka með eitthvað spennandi, aðallega fatnað, meira var úrvalið í Öskju en þar mátti sjá ýmislegt freistandi. Man vel eftir Alla Halldórs og Togga á Hóli standandi við afgreiðsluborðið hlæjandi að að einhverju, sennilega vísu sem afi hafði gaukað að þeim fyrr um daginn. Svo kom Páll Þór á hlaupum og gantaðist við okkur krakkana eins og honum var einum lagið. Eftir Öskju lá leiðin yfir götuna að Lenubúð en þar var margt að sjá í stórum búðargluggum sem kölluðu á óskir um jólagjafir. Áfram var haldið og kíkt í glugga hjá Ingvari og skoðaðir nýjustu titlarnir, Prins Valíant ofl. Það var svo haldið áfram út í kaupfélag, þar voru Sonni, Dúddi og Hallmar Helga. Hallmar var að þusa eitthvað en snéri sér svo að okkur krökkunum og brosti blítt og lagði stóra og styrka hönd á koll.

Á Þorlákssmessu var venja að að menn staupuðu sig og oft mátti sjá menn standa við hornið á Kaupfélaginu, heimamenn og sveitamenn. Það var talað um að það væri „Láki í mönnum.“ Auðvitað gladdi augun að sjá Jólabjölluna hengd var yfir götuna milli Kaupfélagsins og Sölku, nokkrar snjókúlur flugu þá óvart. Jólatréð fékk líka sinn skammt af snjókúlum en það var eins og greinarnar að trénu sveigðu sig undan kúlunum. Svo var haldið heim sömu leið og búðargluggarnir skoðaðir aftur. Þegar komið var að Hrunabúð angaði eplalyktin sem aldrei fyrr. Það var því gott að koma heim og fá að smakka nýbakaðar smákökur hjá mömmu, því auðvitað var hún að baka eins og allar hinar húsmæðurnar. Það var veisla ef bakstur hafði mislukkast, sem reyndar var alltof sjaldan að manni fannst.

Snemma hausts byrjuðu strákar að safna í brennu þá var farið á Bifreiðastöðina og og einhver góður bílstjóri þar fengin til að keyra eina ferð um bæinn en þá var líka búið að fá pappakassa og hvað eina .Bílstjórarnir á Bifreiðastöðinni höfðu lúmskt gaman af að aðstoða okkur ef lítið var að gera, þeir Stebbi og Hreiðar Heiðarbótarbræður, Skarphéðinn, Bjössi Stefáns ofl.

Rafmagnsrúllur og dekk flutu alltaf með. Dekk þóttu mikill og góður fengur. Svo var ekið með draslið upp á Stórhól eða Holtagerði en þar var Þrettándabrenna, því lengi vel voru tvær brennur í suðurbæ og svo var þetta auðvitað barátta við norðurbæinga um brennuefni. Spírur þurfti , þær voru fengnar hjá Fiskiðjusamlaginu, frjálst eða ófrjálst. Mér eldri muna eftir brennu á Skálamel og dekki sem strákar rúlluðu upp melinn en það rann svo niður melinn aftur og endaði í hænsnakofa, það kom sér ílla í jólabakstrinum því það varð eggjaskortur. Stóru strákarnir, Sissi á Melstað, Siggi Hákonar, Þórarinn Höskulds, Sveinn Páls, Árni Logi og fleiri stjórnuðu oftast verkinu. Metnaður var mikill í að hlaða upp brennuna, ekki setja allt í eina kös. Þar komu spírurnar og gamlir ljósastaurar að góðum notum. Ekki var mikið vandamál að fá olíu á eldinn hjá Olíusölunni eða Þór Pé. Ekki má gleyma kyndlunum en þeir voru heimasmíðaðir, niðursuðudós fest á spýtu og olíubleyttur tvistur í.

Á Þorláksmessu voru útijólaljósin sett upp í Árholti og kveikt á þeim og hangikjötslyktin angaði um allt hús og lengra til. Búið að hamfletta rjúpurnar og sarpurinn skoðaður til að sjá hvort ekki væru ber í honum. Jólakortin borin í hús og angaði hangikjötslykt í hverju húsi. Jólakveðjurnar í útvarpinu sköpuðu alveg sérstaka stemmingu og þá var þetta allt að koma.

Barnaböll Kvennfélagsins voru svo eftir hátíðar og þá var nú veisla fyrir munn og maga Ekki brást að veðrið versnaði og gerði þvílíkar stórhriðar að varla var fært milli húsa. Það voru kölluð„Barnaballsveður“

Gleði fyrir jól !

Jólakveðjur, Hörður Jónasson frá Árholti.

 

 

 

 

24.12.2012 15:15

Jólin 1964

Æskuminnig frá Húsavík í desember 1964.

 

Við vöknuðum snemma þennan desembermorgun, það var laugardagur  og til stóð að skipta á rúmunum og þrífa húsið, svona eins og venja var á laugardögum.  Mamma stjórnaði aðgerðum að vanda og pabbi og við systur unnum okkar verk samhliða mömmu, allir höfðu sitt hlutverk.   Góð og snör vinnubrögð voru viðhöfð enda vant fólk á fer og  þetta tók ekki nema 2 tíma. Húsið orðið  hreint uppi og niðri og gamla þvottavélin sauð þvottinn og þvoði.  Það var grjónagrautur með súru slátri í hádegismatinn, nammi namm. 

Það hafði snjóað í logni alla nóttina og fyrir var mikill snjór í bænum svo að skaflarnir höfðu stækkað helling.  Pabbi fór og mokað slóð í heimreiðina svo við kæmumst út á götu, en þar var svosem allt á kafi líka en snjórinn var mjúkur og ekki erfitt að klofa skaflana.  Það yrði ekkert mokað fyrr en á mánudaginn.

Ég fór út að leika mér eftir hádegi, klæddi mig í gömlu gráu úlpuna af stóru systur og fór í stígvél, ullarsokka og tvenna ullarvettlinga, mamma nældi ytri vettlinga utan yfir úlpu ermarnar, ég var alveg skotheld til að fara út að kafa skafla.  Þegar ég kom út var alls ekki almennilega bjart enda dimmast tími ársins stutt undan.  Það voru víða ljós í gluggum, allavega í öllum eldhúsgluggum og greinilega mikið um að vera á heimilum bæjarbúa, þrjár vikur til jóla og kökubakstur og laufabrauðsgerð í algleymingi.  Mamma ætlaði að baka múrsteina og mömmukökur í dag og á morgun stendur til að gera laufabrauð.  Þá kemur afi í heimsókn og sker sína listaskurði og ég fæ að fletta laufunum.  Við systur erum brjálaðar í hrátt deigið og mamma þarf að passa að við étum ekki allt frá henni. 

 Ég klofa út götuna en sé enga krakka, allir inni að stússa eitthvað geri ég ráð fyrir, en mér finnst ágætt að vera ein.  Rölti framhjá Úddahúsi og niður á bakka. Sjórinn er þarna ennþá og svolítið úfinn en ekki mikill hávaði í honum í dag, rólegur eins og umhverfið. Það eru ljós á bátunum við bryggjuna en flestir eru inni í dag.  Ég rölti suður bakkann og sé að það er komin sería í stofugluggann hjá rakarhjónunum, þau eiga svo fallega seríu. Ljósin heima hjá mér koma upp í næstu viku, mamma byrjar aldrei fyrr en eftir 10 des. Ég er orðin svolítið þreytt í fótunum svo ég leggst í einn skaflinn og horfi til himins, máninn er þarna langt í burtu ósköp daufur svona rétt meðan mesta skíma dagsins gengur yfir, ég narta í snjóinn og læt mig dreyma um jólagjafirnar, vona bara að ég fái fullt af bókum, það er best.  Stóra systir ætlar að koma heim um jólin, hún er að vinna hjá heildverslun í Reykjavík, hún ætlar að koma með fullt af niðursoðnum ávöxtum og tómatsósu og fleira góðgæti til okkar. Það verður sko gaman. Við fórum  inn á Akureyrir fyrir veturinn, eins og venjulega  og versluðum hveiti, sykur og þurrvöru í kílóavís eins og áður svo að búrið okkar var vel byrgt, það var ekki ónýtt að eiga herbergi fullt af matvöru.

Ég rölti áfram suður bakkann og mæti tveim gömlum köllum, þeir heilsa mér og halda áfram niður á höfn.  Við Brimnes beygji ég upp á Garðarsbraut og ákveð að kíkja í kaffi hjá ömmu Dísu á Bjargi, hún er búin að vera að baka veit ég og mig langar í stóru góður kökurnar hennar og svo er líka von að hún sé búin að baka súkkulaðiköku, það væri ekki slæmt, amma Dísa hefur engan kvóta á kökunum , ég má borða eins og ég vil og svo fæ ég kaffi með sykri og má ráða hversu margar skeiðar ég set útí.  Amma er í eldhúsinu þegar mig ber að garði, eldhúsglugginn er alveg niður við jörð svo ég guða á gluggann og sé að amma er að gera lummur, svo var hungrið búið að heltaka mig þessa tæpu tvo tíma síðan ég borðaði hádegismat að amma rétti mér lummur út um gluggann svo ég hefði orku til að velta mér inn um kjallaradyrnar. Ég nenni ekki úr öllum gallanum svo amma skefur  af mér snjóinn með borðhníf og ég tylli mér inn í eldhús og mokað í mig góðgætinu. Amma var með krullujárnið sitt á kolavélinni og var að hita það, hún setti alltaf krullur við eyrun og snurfusaði sig alla. Afi gamli var inn í þvottahúsi að búa til mat handa hænunum sínum. Hann hrærði í tvær stórar fötur alla afganga sem til féllu á heimilinu og bætti svo við vatni og mjöli og þar með var maturinn a la dante fyrir hænur,  seinna um daginn ætlaði hann svo að rölta upp í hænsnakofa og færa þeim góðgætið, ég get svarið að það voru engin egg eins góð og eggin frá afa.  Jóna gamla sat inn í herberginu sínu og var að spinna ull, hún var alltaf að prjóna handa okkur krökkunum.  Pínulítil og fíngerð með mjóa mjúka rödd og fallegt bros sem hún átti alltaf nóg af. Þegar ég var búin að næra mig þá kom Jóna og gaf mér mola og suðusúkkulaði bita í nesti, ég kvaddi og þakkaði fyrir mig, best að halda áfram enda var ég nú full af orku.

Þegar út var komið fraus allt utan á mér sem hafði bráðnað í hitanum í eldhúsinu hjá ömmu svo ég var vel brynjuð í kuldanum.  Við Hulduhól sá ég nokkra krakka að leika sér, ég blandaði mér í hópinn og fór í snjókast alveg nauðsynlegt  að brenna einhverjum af þessum kaloríum.  Þetta var svo gaman að ólátast eins og alltaf. Svo fór að skyggja og hópurinn þynntist og hver fór til síns heima. 

Það var orðið það dimmt að stjörnurnar voru farnar að sjást, ekki var mikið um ljósastaura í litla bænum mínum og ekki voru perurnar heldur eins sterkar og nú til dags þannig að sjörnufansinn sást vel. Ég rölti niður að Melstað og lagðist þar í skafl til að hvíla mig.  Horfði upp til stjarnanna og dáðist að þeim, bjó til engla í snjóinn og lét mig dreyma, rosalega var lífið annars gott ég var viss um að mér gæti sko ekki liðið betur en akkúrat núna á þessari stundu.  Engar kröfur í huganum, bara óskir um nokkrar bækur í jólagjöf og að systir kæmi örugglega heim um jólin.

Ég rölti svo áfram og ákvað að koma við hjá ömmu Huldu því nú var mér orðið mál að pissa, ömmu hús var þannig að á neðri hæðinni var klósett við innganginnn svo maður þurfti ekki að drífa sig úr öllum gallanum til að fara inn, það var þægilegt.  Kátur tók á móti mér með glaðlegu gelti og ég knúsaði hann í bak og fyrir.  Amma kom niður til að gá hver væri á ferð, þegar hún sá að það var ég, fröken sísvöng,   þá rölti hún upp aftur og náði í slatta af nýbökuðum kökum, ólíkt ömmu Dísu kökum þá voru kökur ömmu Huldu bara pínulitlar, svona eins og einn munnbiti, en það gerði ekkert til bragðið var svo gott.  Amma stakk að mér vettlingum sem hún hafði prjónað kvöldið áður, ekki veitt af að eiga nóg af slíku.  Ég kvaddi ömmu og Kát og hélt áfram röltinu mínu.  Við Hrunabúð stoppaði ég við búðargluggann og klessti nefinu að rúðunni og reyndi að sjá gersemarnar sem þar voru inni.  Ég sá í anda heilu fjöllin af eplum og appelsínum og súkkulaði og konfekt í hjólböruvís. Rúsínur og sveskju og þurrkuð epli voru líka ofarlega í huga mínum. 

 Úff, mér var orðið svo kalt á nefinu að ég varð að hætta þessu glápi. Hélt svo áfram framhjá Gilsbakka og Úddahúsi og þá var ég komin aftur heim í götuna mína.  Það var komið kolniðamyrkur og ljósið í eldhúsglugganum heima gaf fyrirheit um nýbakaðar kökur  og síðan kvöldmat, trúlega yrði það rúgbrauð með síld og heimatilbúinni kæfu og melroses te, nammi namm,  svo er spurningaþáttur í útvarpinu í kvöld, “Það var rétt” með Svavar Gests, dásamlegt kvöld framundan og ég átti  líka eina ólesna bók sem ég hafði fengið á safninu fyrr í vikunni, ein af þessum spennu bókum eftir Enyd Blyton, ævintýra þetta og ævintýra hitt.

 Hefði ég getað átt betri æsku? Nei held sko ekki. Mamma og pabbi voru alltaf til staðar og í kærleik þeirra og umhyggju óx ég of dafnaði örugg, sátt og sæl. Ég gekk södd til sængur um tíu leytið þetta laugardagskvöld,  alsæl og hamingjusöm  lítil stelpa í litlu þorpi við ysta haf aðeins átta ára gömul. Mamma sat þá fram í eldhúsi að sauma jólakjólana á okkur systur, ég held ég hafi aldrei  átt von á fallegri kjól en þessi jólin. Ég þekki enga húsmóðir sem var duglegri en mamma mín.

Annað kvöld verður svo kveikt á stóra jólatrénu sem stendur sunnan við samkomuhúsið, þvílík stærð, alveg 30 metrar  og þvílík ljósadýrð, hellingur af mislitum stórum perum.  ÉG VAR ÖRUGGLEGA  HAMINGJUSAMASTA BARN UNDIR SÓLINNI.

 

07.12.2012 14:37

Húsavíkurbíó

Karl Emil Gunnarsson                                                

 

Húsavíkurbíó var mikil uppeldisstofnun á árum áður, fyrir daga myndbanda og síðar tölvuvæðingar þegar allir sem mús geta valdið stela nýjustu bíómyndunum næstum áður en þær eru komnar í bíó.

Ekki kom sú kvikmynd í hið merka samkomuhús á sjöunda áratug síðustu aldar að húsvísk ungmenni (og Valdi Fúsa) flykktust ekki í bíó og létu sig hafa að sitja upp undir tvo tíma í lausum stólum sem voru ekki annað en strigi strekktur á grind úr járnrörum og varð oft mikill skarkali þegar slegist var um fremstu sætin því að enginn var gólfhallinn til útsýnisbótar. Enn eru líka í minnum hafðar upphrópanir eins og „Naunaunau! Apinn rotar manninn sem á sig!“ þegar simpansalufsa nokkur barði Frumskóga-Jim (Johnny Weissmüller eftir að hann var orðinn of feitur til að leika Tarzan) með steini í hausinn og einhverjum bíógesti varð mikið um.

Á meðal okkar strákanna voru kvikmyndir gjarnan metnar eftir því hve margir voru sendir yfir móðuna miklu og hlaut myndin því hærri einkunn sem valkestirnir voru hærri. Við í Ásgarðsgenginu (Siggi í Ásgarði, Jóhann Gísla, Keli Kára) vorum miklir áhugamenn um hvers konar blóðbað og það vissi Hjalli, bróðir Sigga. Hann lá á því lúalaginu þegar hann kom í Ásgarð undir kvöldmat eftir vel unnin störf á Fjalar, næsta bæ við bíóið, að ljúga í okkur hvaða mynd yrði sýnd um kvöldið. Var hann ótrúlega fundvís á (uppdiktuð) nöfn sem hann vissi að mundu vekja eftirvæntingu hjá okkur, hrekklausum fyrirmyndardrengjum. Þegar hann flutti okkur þær fregnir að „Skotglaði pípulagningamaðurinn“ eða „Morðóði múrarinn“ (iðnaðarmenn voru greinilega í uppáhaldi hjá Hjalla) yrði á tjaldinu um kvöldið gátum við vart hamið spenninginn og þustum niður eftir til að verða fyrstir í miðasöluna. Þarf ekki að lýsa vonbrigðunum þegar í ljós kom að í stað blóðþyrstra iðnaðarmanna var mættur Peter Alexander eða einhver álíka lúði í þýskri dans- og söngvamynd.

Þó kom að því að Hjálmar sagði satt, svona einu sinni, og tjáði okkur að „Indíánarnir koma,“ með stórleikaranum Victor Mature, væri næsta hasarmynd í kvikmyndahúsinu. Hann hafði varla sleppt orðinu þegar við tókum til fótanna og tryggðum okkur miða og svokallað „prófgramm“ með effi og öllu (Siggi á sitt enn). Í þessu riti, „prófgramminu“, var því lofað að Victor Mature (eða Ben Lassiter eins og hann hét í myndinni) mundi kála hvorki fleiri né færri en 196 rauðskinnum og risahöggorminum Rauða demantinum í ofanálag.

Vonbrigðum okkar verður ekki með orðum lýst þegar í ljós kom að „prófgrammshöfundur“ hafði heldur en ekki lofað upp í ermina á sér. Ég held að nákvæm talning hafi ekki skilað nema um 20 dauðum indíánum og „risaslangan“ Rauði demanturinn reyndist vart stærri en ánamaðkar þeir sem við beittum fyrir lontur í Búðará og Skógargerðislæk.

Þótt okkur gengi illa að læra af reynslunni þegar Hjálmar Vigfússon lofaði okkur tjúlluðum trésmiðum eða öðrum vafasömum iðnaðarmönnum, tókum við fyrirheitum prófgrammanna um fordæmislaus fjöldamorð með korni salts upp frá þessu.

Hver er svo mórallinn? Ja, eiginlega enginn annar en sá að mikið djö… gat maður verið vitlaus stundum … og rosalega var gaman í Húsavíkurbíó!

 

Athugasemdir og viðbætur:

Hafþór Helgason: Dýrðleg frásögn þetta, ekki síst með svindlið í talningunni í prófgramminu. Mér finnst ég vera á staðnum. Man eftir deilum eftir bíó um hvort hitt eða þetta hefði verið blöffað eða ekki. Og Mikki Ungverji barði mann stundum með vasaljósi í hnéð ef lappirnar lentu upp á baki sætisins fyrir framan, en það var reyndar seinna þegar halli var kominn á salargólfið. En miklu fyrr (um miðja öldina) varð amma Stjana fræg fyrir að standa upp í miðri bíómynd og öskra eitthvað í þessa veruna: "Passaðu þig, passaðu þig, hann er á bak við stóra gjótið helvítið á honum" (aðrir muna kannski betur hvað hún nákvæmlega sagði). Hún hlammaði sér niður á eftir og hélt fyrir munninn. Þarna hafði bíó alvöru áhrif.

 

Karl Emil Gunnarsson:  Það var mikill viðburður þegar „Týnda gullborgin“ með grímuklædda einfaranum The Lone Ranger var sýnd í Húsavíkurbíó og skaut Roy-myndunum rækilega ref fyrir rass.  „Loni“, eins og hann var kallaður á Húsavík og eflaust víðar, var að snuðra uppi á þaki í einhverju yfirgefnu þorpi og sást þá hvar varmenni nokkurt laumaðist í áttina að honum og hafði greinilega ekkert gott í hyggju. Stóð þá upp horskur Húsvíkingur á aldur við mig og æpti svo að Loni komst ekki hjá því að heyra: „Loni! Loni! Varaðu þig!“ Loni sneri sér umsvifalaust við og skaut ódáminn. Talið er að hann eigi líf sitt téðum Húsvíkingi að launa.

Hallmar Sigurðsson: Nú er ég farinn að þekkja mig og kunna við mig í heimi minninganna. En ég hef oft furðað mig á því hingað til hvað allir voru mikilr höfðingjar og manngæskan óskapleg í minningum ykkar um Húsavík, kæru vinir. Það er varla minnst á nokkurn mann eða konu öðru vísi en þetta hafi sem söfnuður og hver og einn verið gjörvöllu mannkyni lýsandi fordæmi um mannkosti. Tíminn sem liðinn er og umræðan hefur lagst á eitt með að hlaða utan á bæjarbúa einhverjum þeim englabúningi sem ekki stemmir við mínar minningar. Ekki var ég neinn engill. Svo mikið er víst. Og félagar mínir sem ég umgekkst mest voru ekki nema í meðallagi siðaðir heldur. Nei, það var ekki guðleg spektin sem helst einkenndi okkur sem þarna bjuggum, unga eða aldna. Meira að segja skepnurnar áttu til ótuktarskap. Til að mynda Aska hans Þráinns Maríussonar sem var fyrsta hrossið sem ég man eftir að hafa komið á bak. Hún var nú ekki betur innrætt en svo að hún beit mig í tærnar báðu megin sitt á hvað og fremur mjakaðist hún afturábak en framávið eins og til var ætlast.Já, þetta voru galla- gripir og menn. Kannski er það einmitt þess vegna sem minningarnar eru bæði í litum og cinemascope.

 

Arnar Björns: frábært að koma heim úr vinnunni og detta inn í þennan gamla heim á gömlu Húsavík og það í kvikmyndahús sem tekur ekki nema rúmlega 100 manns! Meira að segja ég man eftir gömlu stólunum sem Kalli nefnir og hávaðanum þegar þeir grimmustu ruddust fram til að ná bestu sætunum. Á meðan Kalli og kó horfðu á bófamyndirnar lét ég Björgunarafrekið við Látrabjarg og Tónaflóð duga og sá Djúlí Andrús og Kristófer Plummer nokkrum sinnum og var með stjörnur í augunum. Þá var Mikki Ungverji, sá snillingur, ekki farinn að lumbra á manni með vasaljósinu, það gerðist ekki fyrr en maður fór á myndir bannaðar innan 12 ára (og átti 2-3 vikur í að ná þeim aldri). Mörgum árum seinna komst maður inn í bíóið og stóð fyrir aftan tjaldið á bönnuðu myndunum, með lífið í lúkunum um að upp kæmist. Já, rétt Kalli, Húsavíkurbíó lumar á mörgum ógleymanlegum minningum.

Arnar Björnsson: Halli, auðvitað voru þetta allt saman snillingar. Það tók okkur bara þennan tíma að komast að því. Ég er þeirrar náttúru gerður að nenna ekki að muna eftir leiðinlegheitunum, auðvitað var ekkert alltaf gaman. Það var grútfúlt að missa af góðu partíi, fá ekki að gera allt sem maður kaus. Þarna voru auðvitað á þeim tíma dusilmenni og drullusokkar fannst manni kannski stundum. En þegar maður kemst til einhvers þroska sér maður fólk og fyrirbæri í öðru ljósi, vonandi af meiri sanngirni en þegar maður stóð í slagnum miðjum. Þeir sem manni fannst glórulausir á sínum tíma voru þegar allt kom til alls hinir vænstu menn, það þurfti bara tíma og þroska til að komast að því.

 

Hallmar Sigurðsson: Arnar, mér þykir vænt um fólkið mitt. Mér þykir óskaplega vænt um fólkið mitt. Og þegar ég tala um fólkið mitt er ég ekki bara að tala um fjölskylduna mína á Álfhól eða niður við Búðará. Ég er að tala um fulla Húsavíkurkirkju eða heilt samkomuhús af fólki. Mér þykir ekki vænt um það þrátt fyrir galla þess. Mér þykir vænt um það barasta eins og það er eða var. Ég man einu sinni eftir því að verið var að hallmæla einum af fólkinu mínu hressilega og allir virtust nokkuð á einu máli með að hann væri í alla staði ómögulegur. Enginn mælti honum bót. Þá var það að Skarfurinn töfraði fram bros á andlit sitt og sagði: Hann var fljótur að hlaupa þegar hann var strákur. Það er nefnilega rétt hjá þér að Arnar, að það má alltaf finna eitthvað jákvætt við bæði menn og fyrirbæri og skemmtilegast er að finna slíkt þar sem þess er kannski síst von.

Sigríður Pétursdottir: Ekki lítið gaman fyrir bíókellingu eins og mig að lesa þessar minningar takk fyrir það!  Ég á svo sannarlega nokkrar úr Húsavíkurbíói enda tíður gestur þar. Pabbi fór með mig í bíó í fyrsta sinn þegar ég var 5 ára að sjá Bleika pardusinn. Ég var skelfingu lostin í marga mánuði á eftir því ég var svo hrædd við tígrisdýrafeldinn sem svaka dama lá á fyrir framan arinn. Hélt að dýrið myndi stökkva út úr tjaldinu og ráðast á mig. Ég man líka eftir því þegar við stelpurnar sáum hryllingsmyndina Carrie. Nokkrir af strákunum höfðu séð hana áður og settust fyrir aftan okkur. Þegar hendin kom upp úr jörðinni í lokin læstu þeir höndunum um hálsana á okkur, við öskruðum agalega og drápumst næstum úr hræðslu. Ég komst líka að því í þessu sama bíói að ég væri undarlegur bíónörd. Þegar Á hjara veraldar, eftir Kristínu Jóhannesdóttur, var sýnd gengu allir út á fyrsta korterinu nema ég. Sat alein eftir í salnum og horfði til enda

 

 

 

10.11.2012 11:31

Þegar sjónvarpið kom til Húsavíkur 1969

 

 

 

Arnar Björnsson

Sjónvarpið kom til Húsavíkur 1. desember 1969. Þá var ég 11 ára. Það var mikil spenna í bænum. Aldrei áður höfðu menn reigt höfðið í átt að Húsavíkurfjalli jafn oft og þessa síðustu daga nóvember mánaðar. Fjallið var skyndilega orðið miðpunkturinn. Þarna uppi höfðu menn dagana á undan verið að bauka við að koma upp sendi, orð sem við 11 ára guttarnir vissum ekkert hvað merkti. En af orðum fullorðna fólksins var þetta gríðarlega merkilegt orð, sendir. Menn hreinlega tókust á loft þegar þetta töfraorð var nefnt á nafn, sendir. Við vinirnir Ingó Beysa og Siggi Óla vorum líkt og aðrir orðnir rosalega spenntir. Ingó tilkynnti okkur Sigga á miðju sumri að Beysi pabbi hans væri búinn að kaupa sjónvarp. „Vá“, sögðum við og það sá undir iljarnar á okkur þegar við bárum foreldrum okkar þessar fréttir. Við byrjuðum að suða heima hjá okkur „pabbi hvenær ætlarðu að kaupa sjónvarpið“. Þetta var algengasta spurning barna og unglinga á Húsavík seinni part ársins 1967. Einn daginn kom Siggi Óla brosandi til okkar og tilkynnti okkur að faðir hans, Óli Bjarna, væri búinn að kaupa sjónvarp. Þarna stóð ég og horfði aðdáunarfullur á félaga mína. Nú stóð ég einn eftir. Ég dró mig afsíðis og fór heim. „Pabbi, bæði Óli pabbi Sigga og Beysi pabbi Ingó eru búnir að kaupa sjónvarp, hvenær ætlar þú eiginlega að gera það“. Ég var eins og lítill stjórnmálamaður (svipaður á hæð og Þór Saari). Nokkrum dögum síðar kom sjónvarp á Reykjaheiðarveginn. Pabbi hafði farið í járn og gler í KÞ föstudaginn 28. nóvember og keypt þetta glæsilega Philips 24 tommutæki og borgað fyrir það 24,375 krónur. Það var Sonni sjálfur sem afgreiddi. (Nótan er enn til og þar kemur fram að tækið sé tryggt í 1 ár gegn sérhverjum verksmiðjugalla. Ef ástæða fyrir viðgerðarbeiðni reynist aðeins vera stillingar sem sýndar eru í leiðarvísi fellur það ekki undir ábyrgð)

Þegar ég kom heim sá ég foreldra mína dást að gripnum. Ég mátti varla vera að því að skoða tækið, var hlaupinn út til að hitta vini mína Ingó og Sigga og segja þeim tíðindin. Seinna um kvöldið sat ég lengi í stofunni og horfði á þetta undratæki og gat varla beðið eftir 1. des. 1969.

Í Hafnarbíói var verið að sýna myndina, DRACULA, með Christopher Lee. Antony Quinn fór mikinn í GRIKKJANUM ZORBA í Nýjabíói og í Austurbæjarbíói var Jane Fonda að halda körlum með gráa fiðringinn við efnið í myndinni ALLTAF Á MIÐVIKUDÖGUM. Þjóðleikhúsið sýndi FIÐLARANN Á ÞAKINU og Leikfélag Reykjavíkur var með næst síðustu sýningu á SÁ SEM STELUR FÆTI ER HEPPINN Í ÁSTUM. Og Morgunblaðið greindi frá því þennan dag að Húsgagnaverksmiðjan Valbjörk á Akureyri hefði sagt upp 46 starfsmönnum frá næstu áramótum.

Ekkert af þessu fangaði hug okkar strákanna á Húsavík. 1. des. ætlaði bara aldrei að koma, sjálfur Fullveldisdagurinn. En svo kom hann. Dagana á undan höfðu orðið tíðindi. Beysi hafði keypt sjónvarpið í útlöndum og það átti að koma með Helga Fló. En Helgi Fló var ekki kominn til Húsavíkur. Upp úr klukkan sjö komið annað babb í bátinn. Það var eitthvert ólag á sjónvarpinu hjá Óla Bjarna. Þannig atvikaðist það að við þrír félagarnir vorum samankomnir á Reykjaheiðarveginum þegar faðir minn kveikti á sjónvarpinu klukkan hálf átta. Enn var hálftími í að útsendingin byrjaði. Ég hafði nokkurt forskot á félaga mína Ingó og Sigga. Ég hafði nefnilega séð sjónvarpsútsendingar áður. Um sumarið hafði ég nefnilega verið sendur til Grímseyjar til frændfólks míns þar. Snillingarnir í Grímsey höfðu forskot á okkur Húsvíkingana. Þar var reyndar enginn sendir en lega eyjarinnar gerði að verkum að stundum grillti í eitthvað í sjónvarpstækjum þeirra, stundum íslenska sjónvarpið en oftar en ekki einhver af norðurlandastöðvunum. Grímseyingar voru því langt á undan okkur Húsvíkingunum í menningunni. Þar sátu menn fyrir framan tækið og rýndu í gegnum grámóskuna og þegar myndin varð pínulítið skýr var hrópað á menn að koma inn í stofu. Ég var því í bílstjórasætinu þetta mánudagskvöld 1. des. 1969. Útskýrði fyrir Ingó og Sigga að stillimyndin yrði til klukkan korter í 8, þá kæmi klukka og popptónlist fram að fréttum. Á þessum dögum var aðeins hægt að hlusta á popptónlist í tveimur þáttum í útvarpinu; Lögum unga fólksins og Sjómannaþættinum. Við á Torginu vorum nú reyndar búnir að hlusta lengi á Radio Caroline og bítlamenningin löngu komin þangað. Skömmu áður hafði reyndar Oggi bróðir komið við í Bókabúð Þórarins Stefánssonar og keypt þar rosalega flottar græjur og átti þrjár plötur (Dietrich Fischer-Dieskau, The Hollies og einhverja sem ég man ekki, kannski Golden Gate Quartet). Við vinirnir horfðum á stillimyndina í korter, hljóðið var í botni og tóninn ógurlegi suðaði í eyranu á okkur í marga daga á eftir. Allt í einu byrjaði fréttatíminn. Við störðum á þetta, agndofa yfir herlegheitunum.

Klukkan 20,30 hófst nýr dagskrárliður; HALLORMSSTAÐASKÓGUR, svipast um í höfuðvígi íslenskrar skógræktar. Það var eins og við hefðum beðið eftir þessum dagskrárlið allt sumarið. Á Húsavík voru á þessum árum aðeins 3 tré, og höfðu verið lengi (vitna hér í höfuðkappann Ármann Sigurjóns) Þetta var langur þáttur en fyrir 11 ára stráka sem voru að upplifa sín fyrstu andartök í sjónvarpsmenningunni, býsna fróðlegur. Klukkan 21,15 kom svo sprengjan. FÝKUR YFIR HÆÐIR. Þetta var reyndar fjórði og síðasti þátturinn en við gátum alveg fyrirgefið mönnum að hafa misst af hinum þremur. Eitthvað hafði maður nú heyrt af Emily gömlu Bronte og hennar verkum. Þegar klukkan var 5 mínútur gengin í 11 birtist ekki danski píanóleikarinn Teddy Teirup og skellir sér í tvö verk eftir Chopin. Þarna sátum við ennþá vinirnir og sögðum ekkert fyrr en Teirup hafði lokið sér af. „Vá hvað hann er flinkur“. Við vorum þá nýbúnir að læra verkið NIKULÁS ER NOKKUÐ HÁS á blokkflautuna. Dagskránni þetta kvöld lauk svo með þættinum SVIPMYNDIR FRÁ ÍSLANDI. Þetta var mynd frá heimsókn norskra sjónvarpsmanna til Íslands fyrr um sumarið. Þarna var rætt við forystumenn í menningar og stjórnmálum. Í dagskrárkynningu er greint frá því að myndin sé óþýdd, eins og það hafi skipt einhverju máli. Við sátum sem límdir.

Við vinirnir horfðum á stillimyndina í einhverjar mínútur eftir dagskrárlok, bara til öryggis ef eitthvað skyldi koma í viðbót. Sjónvarpið var komið til Húsavíkur.

 

 

09.11.2012 23:03

Sögur af góðum kennurum

 

Arnar Björnsson

Kennarar varða leið okkar til fullorðinsáranna. Ég veit reyndar ekki hver þáttur teiknibólunnar er í þeim þroska. Hvað maður laumaði mörgum bólum í sæti kennaranna í gamla daga. Ég held svei mér að þegar best lét dugði pakkinn varla út skólaárið. En færni kennaranna að verjast bólunum var orðin ansi góð þegar kom að skólalokum. Magnús Óskarsson var kennari minn í nokkur ár og við gátum auðvitað ekki látið hann í friði. Það þótti mikil upphefð að vera mjólkurpóstur og hvað maður var feginn að geta horfið frá “Ingunni sem varð sér til minnkunnar í skírnarveislunni og var engin vorkunn”, svo vitnað sé til gagnmerks kvers Halldórs Halldórssonar. Við grallararnir í mínum bekk fengum einu sinni sem oftar þá flugu í höfuðið að gera Magnúsi grikk. Urðu þeir nú ansi margir. Mjólkurumbúðirnar í gamla daga eru í raun efni í langan pistil. Eitthvert árið var notast við litlar brúnar flöskur, þá gat maður ekki skroppið yfir götuna og náð sér í Kók. Einhver fékk þá hugmynd (örugglega ekki ég) að kippa einni flösku undan og geyma í nokkra daga á góðum stað fyrir neðan gamla leikfimihúsið. Þar var hola í veggnum og spjald fyrir. Við kipptum spjaldinu frá og geymdum flöskuna í viku. Ég var síðan einhvern tíma mjólkurpóstur og náði í flöskuna og setti hana samviskusamlega á kennaraborðið hjá Magnúsi. Karlinn var í stuði þennan daginn og drakk nokkra sopa úr flöskunni en hafði á orði að hún væri ekkert sérstök, en kláraði með stæl. Ég held að hann hafi aldrei komist að því að mjólkin hafði ekki komið beint úr kælinum. Kona Magnúsar, Elín, var mikill skörungur og kenndi mér m.a. ensku og vélritun. Góð kona og frábær kennari. Slíkur var krafturinn í henni að þegar hún var þunguð vann hún fram á síðasta dag. Sigurjón Jóhannesson skólastjóri tilkynnti okkur í byrjun dags að Elín hefði farið á sjúkrahúsið um nóttina. Sigurjón var forvitinn og vildi fá frettir af Elínu. Hann brá sér því úr tíma (kl. 8,43) og kom að vörmu spori. Ógleymanlegt er andartakið þegar dyrnar opnuðust og við sáum fingur Sigurjóns í gættinni. “Þau voru ekki eitt, heldur tvö”. Elín hafði semsagt eignast tvíbura.

Sem betur fer var ég það lánssamur að vera í skóla með mörgum snillingum. Einn þeirra Ómar Ásgeirsson, stórútgerðamaður fyrir vestan (Ómar Gralli). Einhvern tíma vorum við í skyndiprófi og Ómar bar upp þessa dásamlega spurningu þegar kennarinn var að deila út prófinu: “Kennari, hvaða próf er í dag?” Svona heimspeki er yndisleg, gott að fá að vita áður en maður fer að svara hvaða fjandans grein er til umfjöllunar.

Annar höfðingi, Pétur Ármann Jónsson, átti stórleik á matreiðsluprófi hjá Ástu Jóns. Ingólfur Freysson fékk það verkefni að búa til horn (á bls. 96). Ásta lét honum í hendur efnið sem með þurfti. Ingólfur lenti fljótlega í vandræðum með mjólkina, hún dugði skammt. Degið sem hann hnoðaði vildi einhvern veginn ekki lúta lögmálum hvorki Ingólfs né annarra matreiðslumanna. Kristún Karls var prófdómari og sá í hvaða vandræðum Ingólfur var og laumaði til hans mjólkurdreitli og viti menn Ingó bakaði þessu fínu horn… og fékk að ég held 10 í einkunn. Mér farnaðist ekki jafn vel. Við áttum að draga um verkefnið. Það kom í minn hlut að vaska upp. Mér tókst að klúðra því, notaði uppþvottabursta fyrir diskana á pottana og öfugt. Þegar við höfðum klárað okkar verkefni var lagt á borð. Sigurjón skólastjóri var veislugesturinn. Þegar Ásta var búin að hrósa nemendum sínum (reyndar ekki mér, enda hafði ég klúðrað uppvaskinu), er hurðin rifin upp og við heyrum stundarhátt “Verði ykkur að vind og skít”. Sigurjón var með ljúffengan bita á gaflinum en aumingja Ásta var gjörsamlega eyðilögð. Pétur Ármann náði að forða sér í tæka tíð áður en Sigurjón reif upp hurðina til að finna sökudólginn.

 

 

 

 

09.11.2012 22:40

Inga í Grafarbakka - lífið í Saudi

 

 

 

Ingibjörg Helgadóttir

Milljón krónu armbandsúr og sitjandi skór

Áður en ég flutti til Saudi Arabiu ákvað ég að lesa mér til um höfuðborgina Riyadh. Það var ýmislegt sem kom á óvart við lesturinn. Á þriggja mánaðar fresti er opnuð ný verslanamiðstöð. Mér fannst þetta alveg út í hött á sínum tíma en núna sé ég að þetta er alveg örugglega rétt.

Ein flottasta verlunarmiðstöðin hér í Riyadh er staðsett í Kingdom Tower. Þetta er annar hæsti skýjaklúfur í Saudi Arabíu, 302,3 metrar á hæð. Kingdom Tower er 99 hæðir og þar eru 2 kjallarar. Þessi bygging er í eigu eins prinsins hér í Saudi Arabíu.

Verslanir eru á þremur neðstu hæðunum og er ein af þeim eingöngu fyrir konur. Öryggisverðir sjá um að engir karlmenn komist inn á hæðina.

Í þessari verslunarmiðstöð er hægt að finna öll stærstu merkin. Má þar nefna Dior, Luis Vitton, Channel og miklu fleiri sem ég kann ekki einu sinni að nefna.

Hér í Riyadh eru þessar verslanir opnar fyrir alla. Hér er þetta ekki eins og London, París, Róm þar sem svona fínar verslanir eru lokaðar konum eins og mér. Nei hér í Riyadh geng ég inn í fínustu verslanir veraldar. Ég er svo heppin 

Ég fór inn í Dior verlunina um daginn og sá voðalega fallegt armbandsúr alsett demöntum. Ég spurði auðvitað um verðið. Ungi maðurinn sem var að afgreiða svaraði kurteislega ca. 1 mill. íslenskar krónur og hvarf svo á braut.

Hann sá að ég var ekkert að fara að versla hjá honum. Ég var í Converseskónum mínum, í abajunni, með frekara ódýrt armbandsúr á hendinni, engir eyrnalokkar, ekkert ilmvatn, ódýrt merki í handtösku, með silfurhálsmen sem vinkona mín gaf mér. Já hann sá í gegnum mig  og var fljótur að forða sér 

Nú áfram var haldið. Þá sá ég allt í einu kvenmannsskó í einum glugganum. Ég sá strax að þetta væru skór sem að fimleikastelpur myndu geta gengið á vegna þess að þær geta staðið á tánum á jafnvægisslá og þessir skór voru með svo háum hælum. Ég benti á skóna og segi við vinkonur mínar sem voru með mér “ég gæti ekki gengið á þessum skóm stelpur” (enda aldrei verið í fimmleikum) Þá segir önnur við mig

“nei Inga maður gengur ekki á þessum skóm, þetta eru skór til að sitja í”

Ég sprakk úr hlátri og sagði já eru þetta “sitjandi skór” sem kosta bara hálfa milljón 

Þessi heimur dýru verslananna er mér algjörlega framandi og ég skil hann ekki. Fyrir mér er þetta leikrit og ég kann ekki setningarnar í þessu leikriti. Það sem er verra er að ég finn ekki til löngunar til að komast á fjalirnar og leika í þessu stykki. Hvorki hjartað mitt né heili vilja taka þátt í þessu leikriti. Þetta er auðvitað ákveðið vandamál í mínu lífi 

Það er nefnilega þannig að þegar ég hitti aðrar konur þá tek ég ekkert eftir því í hvaða skóm þær eru, hvaða merki er á handtöskunum þeirra, hvaða ilmvatn þær nota, hvort þær eru með demanta á hendinni, í eyrunum eða um hálsinn. Hins vegar tek ég eftir því sem þær segja og ég viðurkenni að mér finnst gaman að sjá þegar þær brosa.

Ég uppgötvaði það á dögunum að það er einmitt á þeim stundum þegar ég stend inn í flottu búðunum hér í Riyadh sem ég fer að hugsa um tilgang lífsins. Við mennirnir erum svo hégómagjarnir stundum. Við höfum tilhneigingu til að kaupum dýra hluti og hengja á okkur svo að aðrir horfi á okkur og dáist að okkur. Þeim mun dýrari hlutir því mun stærri hlýtur sál mín að vera og vellíðan?

Svo er hins vegar fullt af fólki sem fær fyrst og fremst vellíðan út úr því að framkvæma sjálft í lífinu. Vellíðanin kemur þá innanfrá eftir t.d. velheppnaða eldamennsku, maraþonhlaup, fjallaklifur, góðan vinnudag og eftir að hafa baðað börnin og komið þeim í rúmið.

Líklega er best að getað leikið í sem flestum leikritum lífsins 

Nei mínar línur í leikriti lífsins verða sennilega bara áfram einhvern veginn svona:

Fjölskyldan: viljið þið kjötsúpu í kvöldmatinn strákar?

Helga vinkona: er búið að ákveða gönguleið fyrir sumarið?

Alli frænd í Klausturseli: ég fékk úthlutað heindýraleyfi, ertu til í að fara með mig á hreindýraveiðar?

Saumaklúbburinn Útferð: er ekki kominn tími á klúbb stelpur?

Stelpur í fjölskyldunni: eigum við að fara á þessa tónleika?

 

Þetta eru mína línur, ég skil þær og finnst þær frábærar

 

09.11.2012 15:10

Prakkarasaga

 

 

 

 

 

Karl Emil Gunnarsson

Arnar heimtar sögur. Gallinn er sá að flest það sem ungir menn tóku sér fyrir hendur í gamla daga var einhvers konar brot, ef ekki á lögum þá að minnsta kosti á siðareglum, og því ekki fýsilegt að þær komi fyrir almenningssjónir. Ég læt samt eina flakka. Einu sinni sem oftar vorum við Halli Haraldar að láta okkur leiðast og lontuveiðar í Búðará ekki nógu spennandi þann daginn. Lýstur þá ekki niður í rauðhærðan kollinn á Halla þeirri snilldarhugmynd að taka til handargagns spjót nokkurt sem Birkir bróðir hans átti og var geymt í skúrnum á lóðinni á Iðavöllum 8. Margt var hægt að gera með spjóti annað en að drepa menn og það sem okkur þótti einna helst koma til greina var að æfa skotfimina á reykingakofanum hans Dóra pósts í Bala, einu helsta kennileitinu á Torginu með þessum líka forláta pottjárnsstrompi. Er ekki að orðlengja það að spjóthríðin buldi á mannvirkinu og losnaði fjöl hér og spýta þar svo að brátt mátti sjá í gegnum reykkofann úr öllum áttum. Þar kom að Haraldi þótti þetta orðin frekar einhæf iðja og sagði heldur óþolinmóðlega eins og hans var vandi: „Nú tek ég strompinn.“ Hann hafði varla sleppt orðinu þegar spjótið flaug úr hendi hans og viti menn: Það kom á miðjan strompinn sem brotnaði og féll með brestum niður um þakið. Sjálfur Gunnar á Hlíðarenda hefði ekki skotið betur. Í öllum æsingnum sem fylgdi þessari göfugu iðju höfðum við ekki áttað okkur á því að sést hafði til okkar og var upplýsingum náttúrlega komið umsvifalaust til þar til bærra yfirvalda (foreldra). Það voru heldur lúpulegir pörupiltar sem lötruðu að kofanum um kvöldið með hamra og nagla til að gera við skemmdirnar. Strompnum varð þó ekki bjargað.

 

Þetta er auðvitað Kalli Mansa sem skrifar þetta, einhver ykkar þekkja hann best undir því nafni.

09.11.2012 12:16

Af Helga apótekara.

 

 

 

Það eru margar minningarnar þegar grannt er skoðað hér koma brot um Helga apó.

 

 

Arnar Björnsson

Þegar ég var ungur voru til nokkrar lyfjabúðir á landinu. Á Húsavík fór maður í apótekið til að kaupa JOÐ eða Spritt til að móðir mín gæti sótthreinsað þau ótalmörgu sár sem ég hlaut um dagana. Naglarnir í þá daga voru alltaf ryðgaðir enda notaðir aftur og aftur. Það var sko ekki verið að bruðla með hlutina. Í bernskuminni mínu voru bara plástrar, magnyltöflur og sótthreinivökvar í apótekinu, einhverjar töflur hafa örugglega verið einhversstaðar á bak við vegginn góða. Í dag er ekki þverfótað fyrir apótekum. Og þegar maður fer þangað til að leysa út hægðartöflur, blóðþrýstingslyf, þvagsýrugigtarlyf, þarmaúthreinsilyf, elliglöpspillur, æðaútvíkkandi stíla, Viagra og vítamínsklatta og hvað þetta heitir nú allt saman, er ekki þverfótað fyrir fólki. Þetta minnir stundum á þrjúbíóin á Húsavík í gamla daga þegar biðröðin náði niður fyrir KOT og maður var fyrir löngu búinn að gleyma hvað maður átti að kaupa marga miða þegar Mikki Ungverji spurði mann hvass í lúgunni „Hvað ætlarðu að kaupa marga miða?“ Það er stundum eins og öll þjóðin hafi skroppið í apótekið. Hvað skyldu margir eiginlega fara í apótek á degi hverjum? Og aldrei fær maður tilboð innum lúguna: „Afnemum virðisaukaskattinn á Viagra í dag“.

 

 

Sigurjón Pálsson

Minnst var á Helga Hálfdanarson hér neðar.

Afstaða hans til trúmála mun ekki hafa verið hefðbundin. Lét hann til dæmis ekki ferma sig og hefur nú þurft töluverða döngun til, af þrettán ára prestssyni, upp úr 1920.

Ekki lét hann heldur skíra börn sín né þau ferma sig.

En kirkjugestir á Húsavík voru víst hættir að kippa sér upp við það á sunnudögum er hliðarhurðin opnaðist með hægð, rétt fyrir predikun sóknarprestsins, séra Friðriks A. Friðrikssonar og Helgi læddi sér inn í kirkjuna, tyllti sér á bekkinn aftast og hlýddi á ræðu prests. Var svo horfinn jafn hljóðlega út aftur að henni lokinn.

 

Sigurjón Pálsson

Já, Helgi Hálfdanar sótti í að hlýða á ræður séra Friðriks, sem einnig var mikill andans jöfur, lipur þýðandi og skáld gott, og stólræður hans þóttu einstakar og frásagnarstíll hans svo sterkur að gleymist fáum sem upplifðu.

Haft var á orði í því efni, á Húsavík, að eins gott væri að ekki var eiginlegur predikunarstóll í Húsavíkurkirkju því slíkur stóll hefði ekki haldið sr. Friðriki en undir ræðum sínum gekk hann um gólf tók bakföll og notaði hendur og líkama en ekki voru það síst mikil svipbrigði og leiftrandi augnaráð og innblásturinn sem heillaði þá er á hlýddu.

Og slíkur var innblásturinn í stólræðunum að organistinn, frú Gertrud, kona hans, varð oftar en ekki að gefa honum merki með orgeltóni þegar tímaskynið brást honum. Hætt er við að Húsvískir kirkjugestir hefðu annars misst af sunnudagssteikinni sinni því blaðlaust flutti hann ætíð sitt mál.

Og söm var innlifun hans hvort heldur það var í Páskamessu eða sunnudagaskóla okkar barnanna.

Í spjalli við séra Þóri Jökul eitt sinn barst séra Friðrik í tal og spurði hann mig um séra Friðrik af forvitni því hann hafði heyrt af honum en ekki hitt hann. Sagði hann mér að Ómar Ragnarsson látið þau orð falla um séra Friðrik að nærvera hans hafi verið svo sterk að hún entist honum alla ævi.

 

08.11.2012 20:14

Lögreglu afskipti

 

Arnar Björnsson

Sigurður Gunnarsson, Siggi í Hlíð var mikill vinur minn. Ég man fyrst eftir honum þegar við Ingólfur Freys vorum að bera út Þjóðviljann sáluga. Við vorum nýbúnir að færa Nóra á Brávöllunum blaðið þegar við heyrðum drunurnar í Dodginum við Búrfell (Þ 8). Klukkan var korter yfir 8 að kvöldi og við áttum að vera komnir inn klukkan 20. Siggi var þá í löggunni og í bílnum voru þeir félagar hann og Helgi Páls. Við Ingó, þá líklega 8-9 ára urðum skíthræddir og hlupum allt hvað af tók niður að Búðará. Hinn samviskusami embættismaður Sigurður Gunnarsson sá til okkar og gaf sig ekki, strákarnir skyldu nú koma sér heim enda hart tekið á útivistartímanum á Húsavík á þessum árum. Segir ekki meira af þessum viðskiptum nema að við Ingólfur urðum að beygja okkur fyrir svartklæddum Sigga og Helga. Mörgum árum síðar þegar ég vann í aðgerðinni hjá einhverjum mesti öðlingi sem ég hef unnið fyrir, Alla Þorgríms, kynntist ég Sigga í Hlíð mjög vel. Hann var góður maður og skemmtilegur. Ég vann líka með Obbu konu hans og hún var ekki síðri, rösk til verka og alltaf í góðu skapi. Við Lilli Þráins (duglegasti maður sem ég hefi unnið með) unnum lengi við að pakka skreið og þá unnu með okkur margar góðar konur, Stefanía (mamma Palla, Geira og Fríðu), Bára Gunnars, Sigurbjörg kona Hólmgeirs Árna og Obba í Hlíð. Ef ég man rétt var Sólveig trillan hans Sigga með ÞH 226. Þið leiðréttið mig þá ef það er rangt.

 

                                                   

 

 

08.11.2012 20:07

Gamall glæpur.

 

 
 
Nú verð ég að viðurkenna gamlan glæp sem legið hefur þungt á samviskunni í bráðum fjóra áratugi. Ég er að vona að hann sé fyrndur því hann var framin 1974. Svo dúkkar umræðan upp um að byggja nýtt fangelsi og þá fer ég á taugum. Kannski á að byggja fangelsi bara til þess að hægt sé að koma höndum yfir glæpamanninn mig? Til að gera illt verra tengjast tveir grandvarir menn glæpnum, Sigurjón skólastjóri og Dóri Bjarna húsvörður. Þannig var að við fengum þá flugu í höfuðið þrír félagarnir í Gagnfræðaskólanum að gefa út blað. Haffi í Grafarbakka og Stebbi Vald (myndlistarmaður, sonur Valdimars Einarssonar í vefnaðarvörudeild KÞ). Við fylgdum þessu eftir og gáfum út blaðið Zetuna. Þá stóðu yfir miklar deilur í þjóðfélaginu hvort sá ágæti bókstafur z fengi að halda stöðu sinni í stafrófinu. Og hér kemur að glæpnum. Ásetningur okkar var eingöngu að græða peninga. Svo mikil var græðgin að við létum slag standa og fengum Sigurjón skólastjóra í lið með okkur. Hann var ábyrgðarmaðurinn enda við ekki komnir í fullorðinna manna tölu þrátt fyrir að hafa borðað oblátur og drukkið messuvínið hjá Séra Birni. Skólinn skaffaði blöðin og við nýttum okkur gömlu ljósritunarvélina sem suðaði daglangt í Gagnfræðaskólanum. Blaðið seldum við á 50 krónur. Kennararnir og Dóri húsvörður hvöttu nemendur til að fjárfesta í blaðinu. Allir áttu að koma með fimmtíukallinn daginn eftir. Salan gékk vel og við sátum uppi með mikinn gróða. Þegar við töldum afraksturinn varpaði ég fram þeirri spurningu hvað við ættum að gera við hann. Þeir Stebbi og Haffi litu á mig eins og hvurn annan hálfvita og svöruðu samstundis. „Nú við kaupum breinnivín“. Ég var orðlaus enda var það síðasta sem hvarflaði að mér að peningar samnemenda minna yrðu notaðir í slík kaup. Á þessum tíma var ég stakur bindindismaður og hafði óbeit á áfengi. En við bjuggum jú í lýðræðisríki og ég varð að játa mig sigraðan. Ég man eins og það hefði gerst í gær þegar þeir félagar sýndu mér hróðugir þrjár flöskur af PIMS. „Við eigum nóg eftir til að kaupa bland“, sagði Haffi svona til að róa mig. Ég gæti þá að minnsta kosti drukkið Spurið sem þeir keyptu. Ég gerði mér ferð í Ríkið á dögunum til að athuga hvort þessi drykkur væri enn framleiddur. Og viti menn þarna stóðu PIMS flöskur í röðum eins og þær væru að bíða eftir Haffa og Stebba. Flaskan af þessum 25 prósenta drykk kostaði 5,650 krónur. Það þýðir að á núverði græddum við 16950 krónur. Því miður fæst Spur ekki lengur en gróðinn af blaðaútgáfunni hefur því verið um 18 þúsund krónur. Ég horfði á félaga mína algjörlega eyðilagður maðurinn. Frá þessari stundu hefur samviskan nagað mig. Sigurjón skólastjóri og Halldór Bjarna fjármögnuðu áfengiskaup Haffa og Stebba Vald (og Spurneyslu mína). Þvílíkur glæpur að setja jafn grandvara menn og skólastjórann og húsvörðinn í þessa stöðu, menn sem hötuðu brennivín. Auðvitað stóðum við ekki skil á söluskatti (eins og hann hét þá), við gáfum þetta ekki upp til réttbærra aðila. Græðgi okkar var slík. Ég er að vona að ekkert verði af byggingu fangelsisins á Hólmsheiðinni. Ef af því verður gæti löggan bankað upp hjá mér og fært mig í járnum. Í Mogganum daginn eftir stæði þessi fyrirsögn; „Maður á sextugsaldri handtekinn fyrir stórfellt fjármálamisferli“.

 

                                                                                 

 

 

 

07.11.2012 17:24

Sögur af samskiptum við kennara í GH

 

 
 

Sigurjón Pálsson er okkur öllum vel kunnur, hér er ein frá honum:

 

 

Meira um handavinnutíma. Kristján nokkur Elís kenndi okkur einn eða tvo vetur smíðar. Tímarnir voru eftir hádegi og oft var Melurinn heillandi í sóskininu. Um veturinn var settur upp þessi forláta blásari yfir kennaraborðinu. Hann átti auðvitað að sjá til þess að loftið inni væri tært og heilnæmt. Einn góðviðrisdag þegar Melurinn iðaði af lifi tókum við nokkrir okkur saman um að nota þennan blásara okkur í hag. Við skipulögðum aðgerðir með úllen dúllen doff og ég varð fyrstur úr. Ég beið þangað til Þórhallur frændi minn kallað á Kristján og bað um aðstoð við hefilbekkinn sinn. Kristján var lipur með eindæmum, stökk af stað og laut yfir ermastraubretti frænda míns. Nú var komi að mínum þætti. Ég laumaði mér að blásaranum með hnefa af sagi og henti í hann. Sagský byrjaði að dreifast um stofuna. Næstur kom nafni minn Sigurðsson með lúku og þannig koll af kolli þar til ekki sást handaskil í stofunni og ekki annars úrkosta en að gefa frí.

Blásarinn var ekki í sambandi það sem eftir lifði vetrar. Því miður.

 

 

 

Þorgrímur okkar Aðalgeirs var snöggur að rifja upp eina góða:

 

 

Mörg eru minningabrot skólaáranna: Við á leið í handavinnutíma hjá Óla, dásemdar veður, þannig að útivera hefði verið betri kostur en handavinnan. Stjáni Eysteins kemur sem þrumufleygur, sagðist vera með fullkomið ráð til að losna við tímann. Honum hafði áskotnast glerhylki, sem innihélt fýlu ógulegri ef það væri brotið. Nú skyldi beyta þessu vopni á Óla og við fengjum frí, þar sem ekki yrði líft í handavinnustofunni. Það var komið að ögurstund - hylkið skyldi sprengt. Stjáni laumaðist út í horn svo lítið bæri á. Hinn fullkomni hrekkur var í uppsiglingu. Fyrr en varði gaus upp þvílík skítalykt, að við eyrðum engu. En viti menn Óli leit á okkur með stóiskri ró, gekk til dyra og læsti á eftir sér. Við sátum eftir í eigin skítaflýlu - heimaskýtsmát af hendi Óla.

 

 

 

07.11.2012 14:07

Sögur frá Arnari Björns

Arnar, eins og fleiri Húsvíkingar, er penni góður, og frábært að lesa litlu sögubrotin hans.

 

 

 

 

 

Ég veit ekki hvort ég hef alltaf verið skynsamur í peningamálunum. Er reyndar enn með móral yfir viðskiptum mínum frá því að ég var 10 ára. Ég held að þetta hafi verið árið 1968. Mér gæti þó skjátlast því þegar maður rifjar upp gömlu árin finnst mér ég alltaf hafa verið 10 ára. Við Ingó Beysa vorum í landvinningum og vorum að leika okkur í húsinu sem stóð fyrir ofan Fossberg. Það var svart og mikið og rifið einhvern tíma síðar. Þarna inni fundum við mikinn dýrgrip, kúlu nokkra sem við tókum eignarnámi og byrjuðum að æfa okkur í frjálsum íþróttum. Kúla þessi dugði okkur í einhvern tíma og við köstuðum þessum nýfengna fjársjóði daglangt. Guðni Halldórsson, sem bjó við hliðina á Ingó, fylgdist með kösturunum ungu úr fjarlægð. Svo kom að því að Guðni freistaði okkar. Hann vildi kaupa af okkur kúluna. Sjoppan hans Stebba Ben. freistaði okkar alltaf. Guðni bauðst til að kaupa kúluna á 25 krónur. Fyrir þá upphæð mátti kaupa tvo stóra ísa og þá var króna í afgang. Ef maður sleppti dýfunni voru fleiri krónur eftir til að kaupa Lindukaramellur sem á þessum árum voru algjört sælgæti. Tilboð Guðna var rosalega freistandi og svo fór að við guttarnir ákváðum að láta slag standa. Með tvo 10 krónu seðla í höndunum og einn rauðan fimmkall héldum við í leiðangur. Í sjoppuna til Stebba Ben. Á leiðinni fóru fram miklar umræður um það hvort við ættum að kaupa ís með dýfu eða fórna dýfunni fyrir karamellurnar. Við völdum dýfuna. Ég var kominn niður undir krambrauðið þegar ég var kominn með móral. Við hefðum ekki átt að selja kúluna. “Rosalega er ísinn alltaf góður”, sagði Ingó og var enn að gæða sér á súkkulaðinu. Ég var lengra kominn með minn og þegar ég stakk oddinum á krembrauðinu uppí mig var ég farinn að hugsa um ótugtarskapinn í Guðna að hafa keypt af okkur kúluna. Ég gat þó síðar huggað mig við það að Guðni náði ansi langt í íþróttinni. En enginn veit hvort við Ingó hefðum náð langt ef þessi viðskipti hefðu ekki farið fram. Ég átti reyndar eftir að kasta kúlu tvisvar sinnum eftir þetta. Í fyrra skiptið á Smáþjóðaleikum í Andorra fyrir mörgum árum. Þá var ég íþróttafréttamaður og fjallaði um leikana. Ég kastaði kúlunni rétt tæpa 10 metra á spariskónum og hefði sá árangur dugað í 4. sætið. Pétur Guðmundsson vann með yfirburðum og Íslendingar unnu reyndar bæði gullið og silfrið. Ef ég man rétt varð einhver Kýpurmaður í þriðja sæti með kast sem var litlu lengra ég hafði kastað fyrr um daginn. Hinir keppendurnir náðu varla að kasta fram fyrir tærnar á sér. Hitt skiptið var þegar ég plataði Helga Pálma til að keppa á Héraðsmóti HSÞ. Þetta var fyrir þá daga þegar menn þurftu að skrá sig með góðum fyrirvara. Ég hafði keyrt Helga Pálma og félaga hans kvöldið áður á rauða “runó” bílnum hans. Helgi var timbraður og eins of oft þegar ástand manna var þannig var gott að fara út á völl og dóla í brekkunni. Helgi þráaðist lengi við en loks tókst mér að fá hann til að keppa en með því skilyrði að ég gerði það líka. Svo héldum við báðir til keppni. Segir ekki af afrekum okkar en báðir unnum við nokkur stig fyrir Völsung, bæði í kúlu og kringlukasti. Ég sé enn eftir að hafa selt Guðna kúluna. Hvur veit nema að ég hefði getað orðið héraðsmeistari þennan góða haustdag á Húsavík fyrir margt löngu.

 

HÉR ER SVO EIN AF SAMSKIPTUM ARNARS OG SILLA

 

 

Sigurður Pétur Björnsson var maður lágvaxinn en með mikið og stórt hjarta. Hefði hann ráðið peningastefnu þjóðarinnar værum við ekki í þeirri bölvuðu klípu sem við erum í í dag. Ég fékk EINU sinni lán hjá honum þegar ég var að klára Menntaskólann á Akureyri. Hann spurði spurði mig til hvers ég ætlaði að nota aurana og notaði tækifærið að minna mig á að fara vel með peningana. Ég var með hálfgerðan móral næstu daga á eftir að hafa fengið þessar krónur að láni. Silli hafði það fyrir sið að heimsækja nemendur í Gagnfræðaskólanum og kenna þeim að fylla út ávísanir og víxla. Þegar hann kom að borðinu mínu sagði hann stundarhátt "Arnar ég skil ekki hvers vegna þú skrifar svona illa, eins og bæði foreldrar þínir og bræður skrifa vel". Ég kunni honum litlar þakkir fyrir þessi ummæli. Ég skrifa jafn illa og þá og er löngu búinn að nota peningana sem Silli lánaði mér. Öndvegismaður sem skilaði góðu verki til okkar Húsvíkinga